Categorie: Promotiemiddelen

Geplaatst op

Mijn portfolio – Wat doe ik zoal?

Ik kreeg een aanvraag om een organisatie te helpen bij het verfijnen van een gemeentebeleidsplan. Of ik daar al ervaring mee had. Nee, dat niet, maar ik weet wel hoe ik bestaande informatie goed kan ordenen, tot de kern brengen en er een eenduidige schrijfwijze van maken. Of ik wat van mijn werk kon laten zien. Ja, natuurlijk kon ik dat! Ik zette een en ander op een rij en was best trots. Wat een variëteit aan opdrachten! Tijd om het ook hier op mijn site te delen!

Positionering van een nieuw merk en communicatiemiddelen ontwikkelen in die stijl

Nationaal Expertisecentrum Woningbouw, een activiteit van Platform31 en VNG. Dé digitale startplek van gemeenten om de woningbouw te versnellen. Van een briefing opstellen en pitch uitschrijven onder drie ontwerpbureaus tot het begeleiden van de huisstijlontwikkeling en creëren van communicatiemiddelen: roll-up banieren, flyers, Word- en PowerPoint-templates en een e-mailhandtekening. Ik heb de basis opgezet voor de introductiecampagne woningbouwinbeweging.nu, nu is het aan een vaste medewerker om de communicatie verder uit te rollen.

NGinfra, een kennisplatform van zes infrabeheerders. Bij een nieuwe strategie paste een herpositionering en nieuwe visuele identiteit. Ik heb het huisstijltraject begeleid inclusief ontwikkeling van een nieuwe website en corporate video.

Veiligheid in de Bouw. Huisstijl ontwikkeld, alle teksten geschreven voor de website en van elke werkgroep een visualisatie van hun belangrijkste opbrengst (zie deze van Regie op Veiligheid ). Ook heb ik de conferentie georganiseerd en het videoverslag begeleid.

TKI Bouw en Techniek. Ik heb de overgang van BTIC naar TKI Bouw en Techniek begeleid; de huisstijlontwikkeling, alle communicatiemiddelen, websiteteksten en nieuwsbrieven. In april heb ik het event Kick it! georganiseerd met eigen logo, animatie en invulling van het programma.

De Bouwcampus. De merkstrategie en briefing voor de nieuwe huisstijl opgesteld en doorvertaling van de huisstijl in middelen en teksten uitgevoerd. Ik heb drie jaar de nieuwsbrieven, eventverslagen en promotie verzorgd.

Platform CB’23. Vanaf de start in 2018 ben ik betrokken. Ik heb de huisstijl laten ontwikkelen en de afgelopen jaren de LinkedIn-pagina beheerd en alle nieuwsbrieven, video’s, animaties en andere middelen gemaakt. Daarnaast heb ik jaarlijks het event georganiseerd met ook twee online edities vanwege corona.

Werken voor merken
Voor het Prinses Christina Concours en TivoliVredenburg ondersteunde ik het marketingteam in een piekperiode en bij vervanging van een zieke medewerker. Ik heb de campagnes van De Muziekwedstrijd en Dutch Classical Talent opgezet. Ik deed de redactie van het PCC Magazine en promootte klassieke concerten.

Eo Wijersprijsvraag. De laatste twee maanden van de 12e editie van de prijsvraag heb ik toegewerkt naar de finale in oktober ’23. Voor de 13e editie verzorgde ik de volledige communicatie: website, nieuwsbrieven, persberichtgeving, video-interviews en communicatie rondom de bijeenkomsten. Ook heb ik redactie gedaan op deze publicatie.

NLingenieurs: Ik verrichtte twee dagen per week communicatiewerkzaamheden, verspreid over de week. Daarnaast heb ik de totstandkoming van de publicatie Veranderen Vraagt Lef begeleid. Hier had ik een tekstschrijver voor ingehuurd en een redactieraad. Ik heb het proces begeleid, de tekst geredigeerd en laten vormgeven.  

Informatie aansprekend ordenen
Voor Miriam Notten van La Red, gespecialiseerd in Netwerkend werken, heb ik een template opgesteld voor rapportages; vanuit brokken uit offertes een basis gemaakt die zij vervolgens alleen op de klant hoefde aan te passen. Daarnaast heb ik haar boekje over Netwerkrecruitment geredigeerd en heb ik op basis van haar info uit verschillende bronnen het boekje over Organisatienetwerken geschreven.

TNO: voor het IEBB-consortium heb ik een programma-opzet terug gebracht tot een visualisatie volgens het innovatie-ecosysteem. Ik heb de kern gedestilleerd en geschakeld met een vormgever die er een mooie factsheet van heeft gemaakt. In latere stadia zijn we de opbrengsten ook gaan visualiseren.

PS: ik kreeg de opdracht 🙂
Heb jij een communicatievraagstuk waar ik je bij kan helpen? Mail naar connie@lumael.nl.

Geplaatst op

Roker als boegbeeld anti-rookbeleid

VV Wilhelmus is sinds 1 januari rookvrij! Om deze boodschap goed te laten landen, heb ik samen met het bestuur een campagne opgezet. Eerst alle leden en stakeholders geïnformeerd met een mailing, daarna een persbericht verzonden, posters opgehangen op de club en een filmpje verspreid op sociale media van een eerste selectiespeler die rookt én het rookvrijbeleid steunt. Een betere boodschapper kun je niet hebben! De reacties zijn positief en rokers houden zich netjes aan het nieuwe beleid. Mochten er toch mensen roken langs de lijn, dan krijgen ze een pakje kauwgom waarop rookplekken uit het zicht van kinderen staan aangegeven. Samen op weg naar een rookvrije generatie!

Poster met QR-code naar het filmpje en stickers voor de kauwgompakjes
Geplaatst op

‘Tarfufo di Pizzo’ van Enrico

Hoe een reclamebord een ‘must try’ uitwerking kan hebben

Afgelopen meivakantie was ik met mijn gezin twee weken in Calabrië, Italië. Ons appartement zat in een buitenwijk van het plaatsje Pizzo. Voor de boodschappen, om uit eten te gaan of als doorgaande route naar een ander dorp kwamen we telkens langs dezelfde weg. En telkens langs dezelfde reclameborden. Noem het beroepsdeformatie, maar ik zie deze. Altijd. En het werkt. Bij mij in ieder geval wel.

Geen idee of het klopt, maar ik denk nu dat het merk Fabrizio het enige mineraalwater is dat in deze regio geschonken wordt. Dat denk ik na zeker tien reclameborden op rij gezien te hebben van dit merk. Ook weet ik dat er een wellness centrum in de buurt is waar je kunt ontspannen. De dame op de foto ziet er in ieder geval heel relaxt uit. “Daar is die dame weer”, zegt inmiddels ook mijn zoon. Maar wat toch het meest blijft hangen, is ‘Tartufo di Pizzo’. Niet alleen omdat er een afbeelding van ijs op het reclamebord staat dat er heerlijk uit ziet, maar ook door de woorden ‘di Pizzo’, ‘originale’ en ‘di Enrico’. Ik stel me voor dat dit ijs alleen in Pizzo bereid wordt door een Italiaanse ijsmaker, Enrico, die de hele dag ambachtelijke tartufo’s aan het maken is. Die moet ik proeven!

Onder het mom van ‘de kinderen willen graag een ijsje’, gingen we daarom naar het centrale plein van het stadje waar allerlei ijszaken verzameld zijn. De een riep nog enthousiaster ‘bon giorno’ dan de ander om te zorgen dat we op zijn terras zouden plaatsnemen. Ik scande snel de namen van de ijszaken en kwam tot de ontdekking dat hier helemaal geen ‘Enrico’ was! Ik was werkelijk teleurgesteld, ook al was de tartufo van Antica Gelateria Belvedere die zei dat hij ‘de beste van Pizzo had’, heerlijk.

Onderweg terug naar het appartement keek ik nog eens goed naar het reclamebord en wat bleek, er stond ‘300 meter’ op vermeld met een pijl naar een klein straatje. Aha! Enrico zit op een afgelegen plek. Vandaar het reclamebord; het functioneert ook als bewegwijzering! De volgende keer dat we een ijsje wilden, gaf ik, heel nonchalant, aan dat ‘er hier rechts volgens mij een ijszaak zit’ en ‘lekker dichtbij, dan hoeven we het centrum niet in’. Na eerst te ver doorgereden te zijn, het was namelijk maar ‘na 50 meter rechts’, parkeerden we dan eindelijk voor de deur van Gelateria Enrico.

Het bleek een enorm grote ijszaak te zijn vlakbij een openbaar strand. In het voorseizoen was hier geen toerist te bekennen, maar in het hoogseizoen stoppen hier ongetwijfeld ‘spontaan’ allemaal bussen met toeristen. De uitstalling van souvenirs getuigden hiervan. De tartufo was echt lekker, we werden prima geholpen door een jongere variant dan de Enrico die ik in mijn hoofd had en we ontdekten ook nog eens een leuk strand. En toch had ik een kleine bijsmaak. Want ik was er ingetuind. Ik geloofde echt dat dit de beste ijszaak van Pizzo was. Later zag ik op Tripadvisor dat de ijszaak in het centrum een iets hogere beoordeling krijgt dan Enrico, dat maakte de bijsmaak nog wat sterker.

Mijn conclusie: reclameborden langs de weg werken. Ook in een klein dorpje in Italië. Als er maar de juiste doelgroep voorbijrijdt voor jouw merk. In dit geval heel helder: toeristen die zin hebben in ijs en die er zelfs, zoals ik, voor willen omrijden omdat het dé specialiteit van het dorp is. Of het nou 300 meter of maar 50 meter rijden is, dat kan signore Enrico nog wat beter op zijn reclamebord vermelden.

De beruchte Tartufo di Pizzo